Nasz serwis korzysta z plików cookies, których stosowanie ma na celu ułatwienie nawigacji oraz dostosowanie serwisu do preferencji użytkownika. Możliwe jest określenie warunków przechowywania lub dostępu do plików cookies w przeglądarce użytkownika. Więcej na ten temat dowiesz się w dokumencie: Polityka Prywatności...
Niedokonanie zmian ustawień przeglądarki internetowej na ustawienia blokujące zapisywanie plików cookies jest jednoznaczne z wyrażeniem zgody na ich zapisywanie.

Zamknij Polityka Prywatności

Komunikaty

Wspomnienia o naszym Kościuszkowcu

Dodano:2009-04-03

Por. Bolesław Sąsiadek urodził się 8 listopada 1923 r. w Założcach wojew. Tarnopolskie w rodzinie byłego legionisty. Okupacja sowiecka, która rozpoczęła się 17 września 1939 r. przynosi dla Bolka i Jego rodziny bolesne doświadczenia z wywózką na Syberię. Bolek i Jego rodzina pracują w ciężkich warunkach bytowych przy wyrębie lasu w okolicach Archangielska. Nadzieją Bolka i Jego rodaków na powrót do Ojczyzny było ogłoszenie w maju 1943 r. formowania 1-szej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki w Sielcach nad Oką. Z koleżankami i kolegami pokonują pieszo 130 km do najbliższej stacji kolejowej i transportami towarowymi jako pierwsi docierają do obozu Sieleckiego, gdzie witają ich ppłk Zygmunt Berling i mjr Włodzimierz Sokorski. Bolek dostał przydział do 1 batalionu 3 pułku piechoty. Przysięgę złożył 15 lipca 1943 r. Dla Bolka zaczęła się długa frontowa droga powrotu do Polski poprzez okopy nad Mireją i bitwę pod Lenino, walki na Przyczółku Warecko-Magnuszewskim, udział w wyzwalaniu prawobrzeżnej Warszawy, walki na Wale Pomorskim i forsowaniu Odry pod Siekierkami, by w maju 1945 r. po ciężkich walkach o Berlin cieszyć się zakończeniem wojny. Jest dwukrotnie ranny. Za bohaterską postawę w czasie walk o Berlin awansowany do stopnia sierżanta. Po zdobyciu Berlina skierowany do 11 Oddziału W.O.P. w Kłodzku. 15 grudnia 1945 r. skierowany do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego W.P. i Oficerskiej Szkoły Felczerów, gdzie pełnił funkcję szefa kompanii i kursów akademickich Fakultetu Wojskowo-Medycznego (rozpoczynaliśmy służbę w bat. instr. sanit. C.W. Sanu). Następne lata związały Go już na stałe z Łodzią z podchorążymi Wojskowego Centrum Wyszkolenia Medycznego i Wojskowej Akademii Medycznej. Służbę zawodową zakończył w stopniu chorążego w 1979 r. Jak Go pamiętają absolwenci W.A.M. oraz koledzy ze wspólnej służby: Bolesław zawsze był skromny i rzetelny, dyspozycyjny i aktywny, koleżeński i otwarty na kontakty z podwładnymi i przełożonymi. Był szczery i przyjacielski. Bolek to historia W.A.M.-u. Za zasługi wojenne i działalność społeczną awansowany do stopnia porucznika. Za waleczność na długim frontowym szlaku od Lenino do Berlina, a także za rzetelną i sumienną żołnierską służbę dla Polski był odznaczony: Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Walecznych, srebrnym i brązowym Medalem Zasłużonych na Polu Chwały, medalami ?Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny, Medalem Za Zdobycie Warszawy, Medalem za Odrę, Nysę i Bałtyk, Medalem za Udział w Walkach o Berlin, Medalami za Zasługi dla Obronności Kraju, Medalem 10-lecia PRL, Medalem 40-lecia PRL, Medalem za Długoletnie Pożycie Małżeńskie, Medalem za Zwycięstwo na cukrzycą, Medalem pamiątkowym ?Czyn frontowy 1 i 2 Armii W.P.?, medalem radzieckim za zdobycie Berlina, medalem radzieckim Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej, medalami 50-lecia i 60-lecia Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, Honorową Odznaką Kościuszkowską, Grunwaldzką, Honorową Złotą Odznaką Związku Inwalidów Wojennych, Krzyżem Zesłańców Sybiru, Honorową Odznaką m. Łodzi i Wojew. Łódzkiego, Odznaką Zasłużonego Działacza L.O.K., Odznaką Przyjaciela Dziecka, Odznaką Pamiątkową ?Krzyż L.W.P.?, patentem Weterana Wolność i Niepodległość. Po zakończeniu służby wojskowej w 1979 r. pracuje społecznie w Wojew. Zw. Inwal. Wojennych, ZBOWiD, założył Koło Kościuszkowców przy Zarz. Wojew. ZBOWiD, był współzałożycielem Koła nr 2 ZBŻZ im. gen. prof. dr. med. Bolesława Szareckiego przy W.A.M. W 1968 r. uczestniczy w spotkaniu Kościuszkowców w Wesołej w 1 Praskim Pułku Zmechanizowanym z okazji XXV-lecia rocznicy bitwy pod Lenino z udziałem gen. Z. Berlinga oraz marsz. Polski Michała Roli Żymierskiego. Ostatnie lata spędził pod troskliwą opieką w Domu Emeryta Wojskowego w Warszawie. Zmarł wśród swoich wychowanków i rodziny w Szpitalu Wojskowym na ul. Szaserów.
Odchodząc na ?wieczną wartę? 18 stycznia 2009 r., pozostawił w naszych sercach szacunek i wieczną pamięć.

Drukuj stronę